1809 r. Wilhelm Klein
Dyrektor Instytutu w Wiedniu Wilhelm Klein udoskonalił system pisania polegający na nakłuwaniu szpilką papieru opracowując zestaw czcionek, na których litery, cyfry i znaki pisarskie ułożone były ze stalowych szpilek. Komplet czcionek umieścił w odpowiednich przegródkach kasetki. Na jej drugiej stronie wykłuwało się tekst wzdłuż przesuwanej linijki. Pismo to umożliwiało korespondencję z widzącymi, a jednocześnie mogło być odczytywane przez niewidomych. Podobne systemy opracowano również Berlinie, Wrocławiu, Monachium, Szwajcarii

1832 r. Konkurs w Edynburgu
Na konkurs przysłano 20 projektów pism wypukłych, których znaki przypominały figury geometryczne, triangularne i znaki stenograficzne. Ponieważ konkurs nie przyniósł jednoznacznych rozstrzygnięć, książki drukowano w różnych systemach. Książki tłoczone w jednej szkole nie były "czytelne" w innej. Chaos powiększał się jeszcze bardziej gdy cudzoziemcy kształceni we Francji powracali do kraju ze znajomością pisma punktowego Braille'a.

1847 r.Wiliam Moon
Dr Wiliam Moon opracował system liniowych znaków, który stał się najpoważniejszym konkurentem pisma punktowego Braille'a. Podstawę tego systemu stanowi 8 liter alfabetu łacińskiego (bardzo zmodyfikowanych), umieszczonych na czcionkach, które zależnie od pozycji przedstawiają inną literę. Tekst pisany jest w prawą, a następnie w lewą stronę, wypukły zaś łuk na końcu wiersza wskazuje kierunek czytania.

1859 r. Ernest Hebold
Kierownik szkoły w Barby opracował do korespondencji z widzącymi specjalna linijkę, która umożliwiała niewidomym wykorzystanie pisma płaskiego.

Powrót do strony Notacje Brai'owskie