Specjalny Ośrodek Szkolno-Wychowawczy

Starożytność

Homer VIII w p.n..
Epik grecki, uważany za twórcę Iliady i Odysei, wg legendy niewidomy, wędrowny śpiewak.

Cyceron (106 - 43 r. p.n.e)
W Rozmowach tuskulańskich (Disputianum tusculanarum) wspomina kilku światłych niewidomych: Demokryt z Abdery (ok. 460-370 r. p.n.e.), Appius Klaudius, Aufidius, Diodot. Każdy z nich korzystał z pewnością z pomocy lektorów i skrybów, aby za ich pośrednictwem przekazywać swą wiedzę otoczeniu.

Czasy nowożytne

Zain-Din Al Amidi XIV w.
Niewidomy profesor uniwersytetu w Iraku tworzy swoisty system "wypukłego pisma", który służy mu do oznaczania księgozbioru i sporządzania notatek. Pierwsza wzmianka o "wypukłym piśmie" służącym niewidomym.

Johann Gutenberg (1397r - 1468 r.)
1440 r. - wynalazek druku, niewątpliwy impuls do poszukiwań nad pismem dla niewidomych. W okresie tym na uniwersytetach pracują niewidomi profesorowie: Nicasius z Verdun - profesor prawa kanonicznego i cywilnego na uniwersytecie w Kolonii, Karol Ferdynand - profesor filozofii, prawa i literatury na uniwersytecie w Paryżu.

1517 r. Francesco Lucas z Saragossy
1575 r. Rampansetto z Rzymu
Podawali w różnych wariantach pomysł grawerowania liter alfabetu na drewnianych tabliczkach. Kształtu liter, ich zdaniem, niewidomi mogliby się nauczyć dotykiem palca.

1528 r. Erazm z Rotterdamu
1542 r. Pero Mexia
1550 r. Girolamo Cardano
Proponują grawerować litery na twardym materiale -metal lub płytka z kości słoniowej. Niewidomy powinien tak długo wodzić rylcem po konturze wklęsłej litery, aż przyswoi sobie w pamięci ruch mięśniowy ręki. Gdy opanuje tę czynność będzie mógł odręcznie pisać na papierze. Erazm z Rotterdamu i Pero Mexia zapewniają, że kilku niewidomych opanowało ten sposób pisania. W późniejszym okresie pojawiają się nowe pomysły: odlewanie liter z ołowiu, cyny, a nawet wykonywanie ich z drutu.

1670 r. Lan Terzi
Jezuita, z wykształcenia fizyk, w swej książce Prodomo overo saggio di alqune invenzioni przedstawia projekt pisma dla niewidomych twierdząc przy tym, "iż nawet niewidomy od urodzenia może nie tylko pisać, ale też sam pismo odczytywać".

1676 r. Jakub Bernoull i Elżbieta Waldkirch
Jakub Bernoulliw Genewie, korzystając z tabliczki Lana nauczył normalnego pisma Elżbietę Waldkirch, która nauczyła się nie tylko biegle pisać, ale też prowadziła szeroką korespondencję.

Denis Diderot (1713 - 1784)
W 1749 r. w publikacji Lettre sur les aveugles d l'usage de ceux qui voient Diderot opisuje tablice jakie do swoich celów naukowych opracował niewidomy profesor uniwersytetu w Cambridge - Mikołaj Saunderson. Diderot podaje, że Sauderson potrafił na swoich tablicach przeprowadzać rozwiązania problemów matematycznych, mógł siebie kontrolować, a zauważone pomyłki usuwać.

Historia społeczna niewidomych

Walentyn Haüy (1745 - 1832)
Haüy zachęcony przykładem ks. de l'Epée i jego sukcesami w nauczaniu głuchoniemych podejmuje próby czytania wypukłych liter na drewnianych klockach z 16-letnim żebrakiem Franciszkiem Lesueur. Uzyskawszy pozytywne wyniki filantrop Haüy rozpoczyna realizację swej idei powszechnego szkolenia niewidomych w sposób zorganizowany i zapewniający każdej osobie pozbawionej wzroku bezpłatną naukę.
W 1784 r. zakłada pierwszą szkołę dla niewidomych - Królewski Instytut dla Młodocianych Niewidomych. Wprowadza do nauki metalowe czcionki, by móc na papierze wytłaczać tekst.

1786 r. Pierwsza książka dla niewidomych

Pismo punktowe dla niewidomych

4 stycznia 1809 r.
W małym francuskim miasteczku Coupvray przychodzi na świat Ludwik Braill'e.

Tragiczny wypadek w warsztacie Szymona Braille'a - 3-letni synek rymarza chwycił dłutko i nieostrożnym ruchem zranił się w oko. Następstwem tego wypadku była utrata wzroku.

1819 r.
10-letni Ludwik Braill'e zostaje uczniem Królewskiego Instytutu w Paryżu.

1821 r.
Kapitan Charles Barbier przedstawia projekt swego pisma w Instytucie dla Niewidomych do ewentualnego wykorzystania przez wychowanków.

Fonetyczny system Barbiera przedstawia litery i dźwięki języka francuskiego, ułożone w tabeli według pewnej zasady - po 6 w 6 rzędach poziomych dających w sumie 36 znaków. Podstawą każdego znaku jest pionowy prostokąt złożony z 2 szeregów po 6 wypukłych punktów. Liczba punktów lewego szeregu oznacza rząd poziomy w tabeli, zaś liczba punktów szeregu prawego określa miejsce znaku w tym rzędzie.

1 grudzień 1823 r.
Opinia komisji Francuskiej Akademii Nauk w osobach Lacépede'a i Ampere'a wyrażona w oficjalnym raporcie: "Pismo zwyczajne [...] jest sztuką przemawiającą do wzroku, podczas gdy to, które wynalazł Charles Barbier, jest sztuką przemawiającą do dotyku".

1824 r.
Ludwik Braille przedstawia lojalnie kpt. Barbier projekt modyfikacji systemu.

1824 - 1837 r.
Intensywne prace nad modyfikacją pisma Barbiera: