Opracowanie powszechnie używanego dzisiaj przez niewidomych pisma punktowego Braille'a poprzedzone było wieloma wysiłkami. Mimo licznie podejmowanych prób problem ten udało się rozwiązać dopiero na początku XIX w. przez Ludwika Braille. Wynalazek 15-letniego Ludwika, ucznia Królewskiego Instytutu Niewidomych w Paryżu, okazał się tak genialny, że po dziś dzień "mimo magnetofonów i książek mówionych, elektronowych wynalazków do czytania druku (...), jest niezastąpiony" (Włodzimierz Dolański).

Punktowy system pisma, pomimo wielu ograniczeń, okazał się otwarty na wszelkie występujące później potrzeby rozszerzeń i modyfikacji. Przystosowany został do diakrytycznych znaków narodowych alfabetów, również do alfabetów całkowicie różniących się od pierwowzoru francuskiego jak alfabet grecki, czy też cyrylica. Otwarty jest na wprowadzanie nowych treści ciągle rozwijających się nauk ścisłych, np. matematyka, fizyka, chemia. Umożliwia zapis nut oraz wielu graficznych symboli jakimi posługują się osoby widzące. W bardzo naturalny sposób został zastosowany w informatyce
Pismo niewidomych na świecie.