Kuratorium Okręgu Szkolnego Krakowskiego, widzšc potrzebę rozwoju szkoły, zaproponowało w 1957 roku przeniesienie jej do budynku przy ul. Filipa 17, ale zarówno sam obiekt, jak i jego usytuowanie nie były odpowiednie dla niewidomych, a ponadto nie można było pomieœcić tam większej liczby dzieci. W zamian kierownictwo szkoły przedstawiło projekt przeniesienia Domu Dziecka z ulicy Krupniczej na ulicę Józefińskš, a szkoły wraz z internatem na ulicę Krupniczš. Ta koncepcja nie uzyskała zgody władz zwierzchnich.

Rok 1958 jest rokiem, w którym rozpoczęto starania o budowę nowej szkoły na działce przy ul. Tynieckiej 7. We wrzeœniu 1965 roku rozpoczęły się prace przy budowie nowego obiektu.

Jego otwarcie było wielkim wydarzeniem w historii szkoły. Oficjalne otwarcie szkoły dla niewidomych nastšpiło dnia 2 grudnia 1948 roku.

Na wybudowaniu i oddaniu do użytku nowego obiektu nie skończyły się prace na jego terenie. Do działania zmusiły kierownictwo placówki potrzeby œrodowiska i zwišzane z tym plany rozwoju szkoły.

Z dniem 1 wrzeœnia 1984 roku Państwowy Zakład Wychowawczy dla Dzieci Niewidomych otrzymuje nazwę: Oœrodek Szkolno-Wychowawczy dla Dzieci Niewidomych w Krakowie.

W 1986 roku dyrektor placówki, dzięki poparciu Tadeusza Salwy, Prezydenta Miasta Krakowa, rozpoczšł nadbudowę II piętra na częœci "B" budynku szkolnego. Prace zakończono po 7 miesišcach od chwili ich rozpoczęcia, a szkoła uzyskała dodatkowo 5 sal lekcyjnych i jedno mieszkanie służbowe.

Dnia 1 wrzeœnia 1987 roku oœrodek otrzymał nazwę: Oœrodek Szkolno-Wychowawczy dla Dzieci Niewidomych i Niedowidzšcych w Krakowie.

Zbliżała się 40 rocznica powstania szkoły. W grudniu 1987 roku powołano Komitet Roboczy pod przewodnictwem dyrektora oœrodka Mieczysława Kozłowskiego. Wœród uczniów i nauczycieli ogłoszono plebiscyt dotyczšcy wyboru patrona. Został nim Włodzimierz Dolański.

W następnym roku szkolnym, czyli 1951/52, umożliwiono dzieciom uczestnictwo w nowych formach zajęć pozalekcyjnych. Po uzgodnieniach z władzami nadrzędnymi uruchomiono: zespół żywego słowa, kółko zainteresowań zagadnieniami elektrycznymi, , zespół akordeonistów, zespół mandolinistów, koło kopistów, koło sportowe.

Szczupłe warunki lokalowe szkoły uniemożliwiajšce dalsze otwieranie pracowni i warsztatów zrodziły myœl zmiany kierunku kształcenia uczniów, a mianowicie przeprofilowania dotychczasowej szkoły ogólnej na szkołę muzycznš.

Bioršc pod uwagę fakt istnienia w szkole obok siebie klas ogólnodostępnych i muzycznych utworzono w roku szkolnym 1954/55 za zgodš władz nadrzędnych następujšce kółka zainteresowań: biologiczne, geograficzno-turystyczne, dekoratorskie, recytatorskie, polonistyczne, œpiewu, taneczne.

We wrzeœniu 1957 roku z chwilš przyjœcia do pracy Józefa Serafina, póĄniejszego wieloletniego nauczyciela wychowania fizycznego, rozpoczęło działalnoœć Szkolne Koło Sportowe. Zajęło ono miejsce dotychczasowego kółka sportowego i swym zasięgiem zaczęło obejmować coraz większš iloœć dzieci. Oprócz zajęć z lekkiej atletyki wprowadzono naukę jazdy na łyżwach oraz elementy gimnastyki akrobatycznej. Niewidomi uczniowie tworzyli w takt muzyki różnego rodzaju piramidy, które w tamtych latach były modnš odmianš gimnastyki artystycznej. Dzięki tym ćwiczeniom rozwój fizyczny wychowanków był wszechstronniejszy.

Bardzo popularna wœród uczniów była gra w szachy. Uwzględniajšc ich zainteresowania, zorganizowano w ramach zajęć œwietlicowych naukę i doskonalenie umiejętnoœci tej gry.

Z lat szeœćdziesištych nie zachowały się dokumenty dotyczšce pracy pozalekcyjnej. Z uzyskanych informacji wynika, że w tym okresie aktywnie działała orkiestra i chór szkolny, ale większoœć prób organizowana była w ramach obowišzkowych zajęć. Jedynie szkolne koło sportowe i ZHP pracę swojš prowadziły w godzinach popołudniowych. W tym okresie zespoły muzyczne brały udział w różnych imprezach artystycznych, akademiach i spotkaniach odbywajšcych się w zakładach pracy, domach opieki, œwietlicach młodzieżowych, domach kultury itp.

Od roku 1971, w internacie zaczęto tworzyć regionalne œwietlice, w których odbywały się zajęcia nawišzujšce do różnorodnych obrzędów. Na przykład pasowanie na górnika połšczone było ze skokiem przez skórę. Grupy wychowawcze przyjmowały różne nazwy, między innymi: Wilki Morskie - miłoœnicy folkloru kaszubskiego, Karliki-miłoœnicy folkloru œlšskiego, Harnasie - miłoœnicy folkloru podhalańskiego, Księżacy - miłoœnicy folkloru mazowieckiego. W œwietlicy "Księżaków" urzšdzono ponadto oryginalnš biblioteczkę i zadbano o kontakt dzieci z kulturš.

Od wrzeœnia 1983 roku wprowadzone zostało nauczanie indywidualne. Pierwszym uczniem był Rafał Suœlik. W latach następnych takim nauczaniem obejmowano już kilkoro wychowanków rocznie.

W zwišzku ze zmniejszajšcš się iloœciš zgłoszeń dzieci niewidomych utworzono w roku szkolnym 1984/85 klasę dla słabowidzšcych. Zmusiło to dyrekcję zakładu do przeprofilowania programów nauczania i dostosowania ich do możliwoœci tych uczniów. Dlatego zastosowano większš korelację treœci programowych niektórych przedmiotów oraz ograniczono te zagadnienia, których opanowanie przekraczałoby możliwoœci inwalidów wzroku. Jednoczeœnie zwiększono iloœć ćwiczeń kompensacyjno-usprawniajšcych oraz zajęć reedukacyjnych i wyrównawczych.

Nowoœciš w działalnoœci dydaktyczno-wychowawczej od roku szkolnego 1986/87 była organizacja œródrocznych wyjazdów uczniów z nauczycielami poza Kraków (tzw. "zielone szkoły"), gdzie w bezpoœrednim kontakcie z przyrodš uczniowie zdobywali nowe informacje o otaczajšcej ich rzeczywistoœci, realizujšc równoczeœnie specjalnie opracowane na ten okres programy nauczania.

W 1987 roku oœrodek otrzymał w darze od Henryka Baranowskiego, angielskiego przemysłowca polskiego pochodzenia, autokar "Mercedes" i od tej pory wycieczki na stałe wpisały się w organizację życia pozalekcyjnego.

Wraz z rozwojem Oœrodka zaczęły powstawać działajšce do dzisiaj różne koła zainteresowań.

W 1991 roku, oœrodek nawišzał pierwsze kontakty Międzynarodowe, które w większoœci podtrzymywane sš do dzisiaj. Wraz z uruchomieniem Liceum Zawodowego oraz rozpoczęciem nauczania języka angielskiego i niemieckiego zagraniczne kontakty zaczęły być coraz intensywniejsze. Skoro założeniem w pracy oœrodka jest wszechstronne wykształcenie wychowanka, to ten cel osišgnšć można między innymi przez konfrontację wyników własnej pracy z osišgnięciami takich samych placówek w innych krajach.

Od 1988 roku działa na terenie oœrodka fundacja im. Krystyny Szydłowskiej, która przyznaje nagrody najlepszym uczniom liceum.